Dag 6: Jukkasjärvi (IJshotel) – Skaidi

03-02-2016:

Het slapen in het IJshotel is een aparte ervaring. Je ligt met je thermokleding incl. sokken en bontmuts in een thermoslaapzak en probeert niet aan de kou te denken. Het bed is een eenvoudige lattenbodem, een rendiervel en daarop een dun matrasje. Niet echt comfortabel, maar uiteindelijk went dat en kun je de slaap wel vinden. Vervelend is het wanneer je pijn in je rug of schouder krijgt en wilt gaan verliggen. Dan raak je namelijk onherroepelijk de bescherming kwijt van de zorgvuldig om je hoofd gedrapeerde slaapzak en voel je meteen de kou. Ergo: Om 6.00 uur klaarwakker. Sander was inmiddels ook al op, dus ik heb me richting douches begeven. Die bevinden zich in het warme gedeelte van het hotel.

Ik zal wel een verwende reiziger zijn want ik verwacht voor de niet geringe prijs van zo’n hotel op zijn minst een douchecabine die ruim genoeg is om je comfortabel te kunnen douchen. Niets is minder waar. Enfin, een vlugge douche en daarna op naar het ontbijt. Dat is zeer uitgebreid, dus ik laat me de eieren met spek, verse yoghurt met vruchten en cereals goed smaken.

Om ca. 9.30 vertrekken we richting noorden. Het eerste deel leidt ons door het noordelijkste stukje van Zweden en na een tijdje rijden komen we bij de Finse grens. Bij het tankstation dat we 50km daarvoor wilden aandoen om te tanken was de dieselpomp helaas defect, maar op de laatste liters hebben we de pomp net voorbij de Finse grens gehaald en de tank vol gegooid.

DSC_8867

Iets verder kunnen we weer aanhaken bij Ronald en Daniëlle en gezamenlijk vervolgen we de reis door Finland naar het noorden. We stoppen bij een tankstation om een (héél erg klef aanvoelend, maar extreem droog) broodje te eten.

Finland is op een of andere manier toch anders dan Zweden. De bomen lijken talrijker te zijn en bovendien bedekt met een dikker pak sneeuw. Hoe het ook zij, het levert weer prachtige plaatjes op waar we ons iedere keer over blijven verbazen.

Na enige tijd passeren we de Noorse grens. Gelukkig geen controle want we hebben iets te veel sterke drank bij (Elmar heeft twee flessen whiskey en een fles Berenburg bij en ikzelf een fles Schrobbelèr). Het eerste stuk Noorwegen is trouwens verre van prettig om doorheen te rijden. De besneeuwde dennenbomen hebben plaatsgemaakt voor lage struiken die zwaar gebukt gaan (letterlijk) onder de sneeuw. Er is in de verre verste geen teken van leven. Geen bewoning, geen licht, bijna geen tegemoetkomend verkeer, om 15.00 begint het echt schemerig te worden en om 16.00 is het bijna donker. Je zou bijna denken dat je in een soort Mad Max scenery zit. Inmiddels is het ook gaan sneeuwen en voert de route ons door een soort canyon met druk verkeer, slecht licht en een glibberige ondergrond.

We zijn blij als we in Alta zijn. Daar blijkt dat er nog leven en licht bestaat in dit deel van Europa. Naar Skaidi is nog een uurtje rijden over een soort hoogvlakte van zo’n 100km, waar wederom geen bebouwing is. Hier en daar staat een huisje en is er licht, maar het grootste deel is donker. Wat niet donker is is het waarschuwingslampje in mijn dashboard: Koelvloeistof niveau te laag. Damn. De auto is een week voor de reis voorzien van -40 bestendige antivries, dus ik hoop dat het een luchtbel is. D5 motoren staan erom bekend dat het ontluchten van het koelcircuit niet eenvoudig is. We bellen Ronald met de vraag om effe te stoppen zodat we antivries kunnen bijvullen, waarop Ewout (die achter het stuur zit) de auto prompt de berm in stuurt en muurvast staat in de sneeuw. Foutje, bedankt 😛 Zo’n AWD is leuk en erg fijn op besneeuwde gladde wegen, maar in dit soort situaties kom je niet zelf vrij.

We vullen eerst de antivries bij en zetten daarna mijn auto voor die van Ronald en in een mum van tijd zijn we weer onderweg.

Daarna is het nog een half uurtje door niemandsland en komen we aan bij het hotel. We zijn de enige gasten (later op de avond komt er nog een gezinnetje van 3 personen aan in het hotel).

‘s Avonds eten we in het hotel en drinken nog wat pilsjes. Een aantal neemt een duik in het (te koude, dus ik niet) zwembad en de rest blijft in de lounche. We hopen nog even dat we het noorderlicht kunnen waarnemen, maar het blijft beperkt tot een vage streep achter het dikke wolkendek. Helaas, hopelijk hebben we de komende dagen meer geluk…

Geplaatst in 2016

Geef een reactie