Dag 12: Lofoten – Mo i Rana

09-02-2016:

Vannacht prima geslapen in ons huisje in Reine op de Lofoten. De veerboot die ons naar Bodø op het vasteland brengt vertrekt al om 7.00 en men verwacht dat passagiers 3 kwartier van tevoren aanwezig zijn. Mijn wekker gaat om 5.15 uur, spring onder de douche en na het inpakken van de auto gaat het richting veerboot, die vanuit Moskenes vertrekt. Vanuit Reine is dat maar een paar minuten rijden, dus we zijn ruim op tijd. Vóór ons staan al twee auto’s te wachten en veel drukker zal het ook niet worden. De veerboot (MV Landegode) ligt al klaar, maar helaas kunnen we toch pas een klein kwartiertje voor vertrek inschepen. Het reserveren van de tickets was niet nodig geweest. Er blijkt plaats te zijn voor zo’n 120 auto’s en een kleine 400 passagiers. Het blijft bij deze overtocht echter bij 4 auto’s en wat voetpassagiers, in totaal zo’n man of 15.

Stipt om 7 uur vertrekken we richting vasteland. Al gauw blijkt dat de beloofde rustige zee niet aanwezig is. In plaats daarvan waait het stevig met als gevolg daarvan flink wat golven. Op zich niet zo erg, ware het niet dat je ze in het donker niet ziet aankomen en bovendien kun je je niet oriënteren op een vaste horizon. Met andere woorden: Ideale omstandigheden om zeeziek te worden. Na een ruig boottochtje op de Middelandse Zee tijdens de zomervakantie dacht ik daar imuun voor te zijn, maar na een paar minuten begin ik me toch wat ‘grocky’ te voelen. Tijd om het achterdek op te zoeken. Buiten is het best fris, een graad of 1 boven 0, maar met zicht op de lichtjes van Moskenes en de omringende dorpjes van de Lofoten (=mijn vaste horizon) in combinatie met de frisse lucht en het feit dat de golfbewegingen op het achterdek altijd wat minder zijn dan voorop een schip (althans op deze ferry) word ik niet zeeziek. De enige ongemakken zijn de toch wel erg koude wind en de uitlaatgassen die over het achterdek waaien.

De overtocht duurt ruim 3 uur, tot 10.15. Ik weet het een uurtje of 2 uit te houden op mijn achterdek. De lampjes van de Lofoten waren na een uurtje uit zicht, maar toen was het inmiddels wat licht aan het worden en was er dus een vaste horizon te zien. Nog wat later is de kustlijn van het vasteland ook zichtbaar. De golven zijn ook wat minder geworden, dus ik begeef me naar binnen om weer een beetje op te warmen en te kijken hoe onze veerboot vakkundig op erg korte afstand tussen een paar rotseilandjes voor de kust van Bodø wordt gestuurd. Afstand tussen boot en uit het water opstekende rotsen is aan beide zijden niet meer dan een meter of 30 à 40.

Wat later, om 10.15, leggen we aan in Bodø, rijden de veerboot af en sturen richting Mo i Rana. De weg daar naartoe is (verwend dat we inmiddels zijn) is niet echt heel spectaculair te noemen, met uitzondering van een deel dat over een hoogvlakte loopt. We passeren daar ook weer de Poolcirkel, nu dus in zuidelijke richting. In Zweden weten ze daar toch iets meer aandacht aan te geven. Vandaag zien we alleen een volledig ingesneeuwd gebouw (links in de video) waar we dus niet bij kunnen komen, en ook geen bord voor een foto met onze auto’s. Jammer.

Buiten die hoogvlakte, waar het wegdek soms uit een laagje verse sneeuw maar meestal uit een laag ijs bestaat, ligt er een mengelmoes van sneeuwsludge en zand op de weg. Dat geeft een behoorlijke bende aan m’n auto en tegelijkertijd is het soms verrassend glad in bochten, zéker als de temperatuur 0 graden is. Een paar graden kouder of warmer maakt een heel verschil.

De etappe naar Mo i Rana was redelijk snel afgelegd en we arriveren halverwege de middag bij ons hotel. We worden blij verrast door de gastvrijheid en de moeite die men doet om het ons naar de zin te maken. Daarmee wil ik niet zeggen dat we daar in andere hotels in Noorwegen en Zweden slechte ervaringen mee hadden, maar hier gaat men duidelijk ‘the extra mile’. Later leren we dat dit hotel al snel na zijn opening tot één van de beste nieuwe hotels van Tripadvisor werd uitgeroepen. Niet ten onrechte dus.

‘s Middags loop ik naar het nabij gelegen winkelcentrum. Daar zou een fotozaak moeten zitten en ik hoop dat ik daar eindelijk een lader kan vinden voor mijn camera. De fotozaak is snel gevonden en YES! men heeft een (deugdelijk uitziende) lader. Weliswaar niet de gewenste originele Nikon lader, maar dit exemplaar ziet er heel wat degelijker uit dan het stuk ellende uit Tromsø. Meenemen dus. Het ding blijkt het prima te doen, dus ik kan mijn eigen camera weer gaan gebruiken. @Mark, nogmaals dank voor het mogen lenen van jouw camera!

‘s Avonds eten we in het hotel en drinken daarna nog wat. Dat laatste is trouwens een dure aangelegenheid. Een halve liter Noors (wel lekker!) bier kost ca. 9 Euro.

Morgen naar Trondheim!

Geplaatst in 2016

Geef een reactie