Dag 15 en 16: Vanuit Dombås naar huis

Vanaf Dombås splitst de groep zich. Ikzelf rijd richting huis naar vrouwlief en kind, terwijl de rest nog een dag of twee dagen bij Ewout, Marije en hun kids blijft in Hvittingfoss. ‘s Morgens om 7.00 ontbijt ik met Mark en Sander, die al wakker zijn. De rest slaapt uit. Groot gelijk, want de rit naar Hvittingfoss duurt maar een paar uur, dus vroeg opstaan is niet nodig.

Om 8.00 stap ik in een wederom heerlijk voorverwarmde auto (ideaal zo’n standkachel) en begin aan de 900km lange rit naar Kopenhagen. Ik kom langs bekende plaatsen als Lillehammer en Hamar en rond 11.30u passeer ik Oslo. Net ten zuiden van Oslo begint het wat te sneeuwen en al snel is het eerste ongeluk gebeurd. Een auto die kort daarvoor nog een meter langer was ligt in de greppel naast de snelweg en de vangrail is iets daarvoor flink beschadigd. Gas terugnemen is het devies. Wat later, om 13.00u, passeer ik de Zweedse grens. De sneeuwbui blijft achter in Noorwegen, dus het gas kan er wat meer op.

De reis verloopt verder redelijk vlot. Ik passeer Göteborg om 15.00u en negeer het advies van de navigatie om het pontje bij Helsingborg te nemen maar rijd door naar Malmö om via de brug naar Denemarken te gaan. Om ongeveer 17.30 rijd ik Zweden uit en volg de navigatie naar mijn hotel. Ik was in de veronderstelling dat ik een hotel had geboekt vlakbij het vliegveld maar heb blijkbaar niet goed gekeken. Het hotel ligt midden in het centrum van Kopenhagen. Terwijl ik dwars door de Deense hoofdstad rijd merk ik dat de automaat bij het wachten voor een stoplicht (met de voet op de rem en in D) soms wat lijkt te pendelen tussen neutraal en de eerste versnelling. Ik voel hem wat duwen en bij wegrijden is zo nu en dan een bonk te voelen van de versnelling die dan pas inschakelt. Vreemd, ik heb dat nooit eerder gevoeld en vraag me af wat het zou kunnen zijn.

Gelukkig kan ik het hotel bereiken, check in, bekijk mijn kamer en kom tot de conclusie dat ik daar niet in wil blijven. Het is er klam, het vocht staat op de ruiten en de omkasting van de radiator is kletsnat. De tweede kamer ruikt muffig en stoffig, alsof er al 3 jaar niemand in is geweest. De derde kamer, op de 19e en drukker bevolkte verdieping, is wel goed. Als compensatie voor het ongemak kan ik zometeen een gratis biertje gaan halen in de bar. Van tevoren deel ik de ervaringen in de app groep. Diverse mogelijkheden worden genoemd: Kapot kleppenblok, kapotte solenoid, te laag ATF niveau. Van het kleppenblok is bekend dat deze wat sneller slijten dan gebruikelijk. Ze zijn namelijk van aluminium gemaakt, wat natuurlijk vrij zacht is. Ik besluit dat ik er nu weinig aan kan doen en af te wachten hoe de auto zich morgen gedraagt. V70’s N D5 AWD hebben een reputatie van stuk gaan in het buitenland (toch, Ronald? 😉 ) dus ik ga maar uit van het ergste, dan kan het alleen maar meevallen. Het gratis pilsje smaakte prima trouwens 🙂

‘s Morgens rond 7.00 weer gebruik gemaakt van het uitermate uitgebreide ontbijtbuffet en met een goed volle maag (stel je voor dat de auto het begeeft, dan kan dat beter met een volle dan lege maag gebeuren, was de gedachte) rijd ik de auto uit de parkeergarage onder het hotel. Bij het instellen van de navigatie voel ik de bak weer wat duwen/bokken. Het initiële plan was om via de bruggen naar huis te rijden, maar dat is ruim 100km om. Minder km’s lijkt me in deze situatie beter dus ik besluit om via het pontje Rodby-Puttgarden te gaan. De weg naar de buitenkant van Kopenhagen gaat wederom via veel stoplichten. Om het bokkende verschijnsel te vermijden zet ik de bak iedere keer in N en schakel pas naar D als de auto voor me gaat rijden. Het inschakelen van de eerste versnelling gaat prima en ook de opvolgende schakelmomenten verlopen zoals het hoort.

Buiten Kopenhagen is het toch wel glad, zelfs op de snelweg. Ook hier weer een auto die de vangrail heeft geraakt en ik voel de V70 af en toe wat glibberen, dus tempo verlagen. Van Sander krijg ik de ETD van het pontje door, en als een wonder kom ik precies op tijd aan. Bij het inchecken voel ik de bak weer iets bokken. Snel in N dus. Daarna meteen de boot op.

De verdere reis door D verloopt prima. Ik baal dat ik mijn velgen niet heb schoongemaakt, want er is een duidelijke onbalans voelbaar door de drek die er in zit en voornamelijk bestaat uit zand en steentjes die ik heb opgepikt op de Noorse wegen. Het is zo hard als cement geworden en laat zich met de hand niet verwijderen. Bij tankstations hebben ze helaas geen hogedrukreinigers en ik heb geen zin om de snelweg af te gaan op zoek naar een carwash. Bij een snelheid van 170 valt het getril mee, dus dat is de snelheid die ik zoveel mogelijk probeer vast te houden.

Om 15u passeer ik de Nederlandse grens en om 16.30 ben ik thuis. De bak heeft zich verder prima gehouden, er blijken geen foutmeldingen in te zitten. Als ik er een dag later mee rijd dan blijkt het bokken ook weg te zijn. Vreemd. Als het weg blijft dan ben ik daar natuurlijk blij mee, maar ik vrees dat het weer de kop gaat opsteken om een moment en lokatie waar het helemaal niet goed uitkomt. We zullen het zien….

Ik kan terugkijken op een geweldige reis. Prachtig om je eigen auto richting Noordkaap te sturen en zelfs recht voor het Noordkaap monument te kunnen parkeren voor een foto. Andere hoogtepunten waren het IJshotel, de Lofoten, de Atlantic Ocean Road, maar ook het prachtige besneeuwde Zweden, de wondermooie natuur in Noorwegen en, last but definitely not least, de gezelligheid in de groep. Ronald, Daniëlle, Sander, Iris, Elmar, Ewout, Mark en Dick, allemaal ontzettend bedankt!

De V70 heeft zich, op het versnellingsbak-dingetje na, prima gedragen. Totaal gereden afstand is ca. 8000km. Eén keer heb ik koelvloeistof moeten bijvullen, maar dat was waarschijnlijk vanwege het niet goed ontluchten van het systeem nadat het gevuld was met koelvloeistof die bestand is tegen -40 graden. Olieverbruik vrijwel niks. De standkachel heeft de motor en het interieur iedere ochtend heerlijk voorverwarmd, ook in Kiruna toen het ‘s morgens bijna -30 was. Vóór de reis was het interieur geheel vrij van rammeltjes, kraakjes en piepjes. Ik vrees dat dat nu niet meer het geval is. De wegen zijn in het hoge noorden zo nu en dan zó slecht dat je de auto bijna hoort huilen van ellende als je er overheen rijdt. De tijd zal leren wat de gevolgen zijn, maar tot nu toe is er in ieder geval 1 kraakje gelokaliseerd. Als het daar bij blijft vind ik het prima. De verstralers die ik voor deze rit heb gekocht zijn een welkome toevoeging geweest aan de standaard lichtopbrengst. De dashcam heeft een paar prachtige video’s opgeleverd en is wat mij betreft een regelrechte aanrader. Er is geen verkoper in Nederland maar vanuit Ierland is het binnen enkele dagen leverbaar: http://hiniko.com/index.php?route=product/product&product_id=274 (met, het mag gezegd worden, geweldig goede service!).

Geplaatst in 2016

Geef een reactie